Söylenmese de olurdu 
Ama şimdi söylemek 
Söylemek istiyorum 
Belki kalbin kırılır 
Gözyaşına boğulursun 
Gözyaşını sakla 
Ben ölürsem ağla 
Bunu senle hiç 
Hiç konuşmadık biz 
Tek tanığım sen 
Tek çarem sendin 
Beni anlamak istemez miydin 
Bu acıyı ben tam yüz sene taşıdım 
İçimdeki bu acıyla hamal gibi yaşadım 
Şimdi bana sarıl 
Sadece sarıl 
Ve lütfen artık beni dinle 
Lanet olası bir gündü 
Kapı açıldı ve o geldi 
Yüzünde pis bir ifade vardı 
Koynunda yılan beslediğin o yatakta 
Kardeşime süt veriyordum o anda 
Doğru odaya daldı 
Ve buyurgan bir sesle 
Beni yanına çağırdı 
Kolumdan çekip 
Kucağına aldı 
"Otur" dedi kısaca 
Evet bu öyle sıradan bir gün değildi 
Gözyaşlarını sakla 
Ben ölürsem ağla 
Sonra "bu yana bakma başını çevir" derken 
Elleri bacaklarımda 
Geziniyordu anne 
"Babacığım yapma" dedim 
Bir hayvan gibi soluyordu 
İki bacağının arasında 
Beni mengeneye almıştı 
Sonra nasıl olduysa 
Kurtulmayı başardım 
Bir odaya kaçtım 
Ve o anda sadece haykırıyordum 
"Defol defol git burdan" 
O kapıyı yumrukluyor 
Ben ağlıyorum kardeşim ağlıyordu 
Her şey bir kabustu 
Her şey bir kabus 
Kalbim kırık öleceğim 
Bilmem ne halt edeceğim 
Benim kalbim yaralı 
Bu cehennem azabı 
Senin kızın hayatla 
İşte böyle tanıştı 
"Baba ne demek anne" 
Bu kelime bana inan çok yabancı 
Çok üzgünüm çok 
Çok ne kadar az bir laf 
Hiçbirşeyi anlatmaya yetmiyor 
Gözyaşlarını sakla 
Ben ölürsem ağla 
Artık için rahat olsun 
Sen bir meleksin anne 
Yediğimiz her lokmayı 
Kuruş kuruş ödedik 
Nasıl ödenirmiş öğrendik 
Demirden leblebi 
Ne yenir nu yutulur 
Bazı şeyler belki 
Belki unutulur 
Unutmak var ya 
Demirden leblebi 
Demirden leblebi 
Demirden 
Kalbim kırık öleceğim 
Bilmem ne halt edeceğim 
Elimden alınan hayatım 
Çalınan masumiyetim 
Sıkılıyorsa biri kalkıp bir şey söylesin 
Dokuz yaşında bir çocuk 
Hayatı böyle tanıdı 
Annesinin sütü 
Babasının çükü 
Bu çocuk senin kızındı anne